Broccolizz

"ขอบคุณนะเว้ยเพื่อน ที่ทำให้ทุกคนมารวมตัวกัน ที่ทำให้กุได้มาเจอเพื่อนเก่าเยอะแยะเลย"

เสียงๆนึงดังขึ้นมากลางงานศพของเพื่อนผม

มันคือเสียงของเพื่อนเก่าผมคนนึงที่มางานวันนั้นด้วยนั่นเอง..........

 ย้อนไปราวๆหนึ่งอาทิตย์ก่อน

ระหว่างการใช้ชีวิตในช่วงสุดท้ายของวัยเรียน

เสียงโทรศัพท์เครื่องโบราณของผมที่ไม่เคยเปลี่ยนมันมาร่วมห้าปีก็ดังขึ้น

พร้อมกับการรับแจ้งข่าวร้ายที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นในช่วงเวลาแบบนี้

ลองมาคิดๆดูผมก็ไม่ได้เจอมันมาร่วมสี่ปีแล้วตั้งแต่จบ ม.ปลาย

แต่ความรู้สึกความผูกพันที่ผ่านๆมาก็ยังรู้สึกถึงมันได้ดีอย่างน่าประหลาด

วันรุ่งขึ้นก็รีบบึ่งออกไปงานศพมันอย่างทันทีแบบไม่ต้องคิด ร่วมถึงคนอื่นๆที่ไปวันนั้นก็เช่นกัน

เมื่อมาถึงวัดหลังจากการรวมตัวในตอนเย็น

สิ่งแรกที่มองก็คือแมว ใช่แล้ว มองหาแมว ปกติที่วัดจะต้องมีแมวน่ารักๆเยอะๆมาคอยไซร้ๆขานี่

ผิดคาด วัดนี้มีแต่ฝูงหมาจำนวนสักหนึ่งพันล้านกับอีกสองตัวเกาะกลุ่มกันอยู่ มันหามีแมวไม่

ผมรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย กับเรื่องไร้สาระที่เกิดขึ้นมาในหัววูบนึง

พร้อมกับเรื่องที่ผิดหวังตามมาก็คือ

ทุกคนมาด้วยหน้าตาที่เบิกบาน

 กับบทสนทนาภาษาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน หัวเรื่องที่คุยกันราวกันงานรวมญาตินัดมีตติ้งเลยทีเดียว

 สิ่งที่คิดก็คือ ข้างในนั้นโลงศพเพื่อนผม แต่ข้างนอกคืองานรวมญาติ

ถ้ามันคือศพผม และมีเพื่อนที่มาและทำแบบนี้ รวมถึงคนที่ไม่ได้มา 

ถ้าทำแบบนี้

"ช่วยอย่ามาเลยดีกว่า แล้วก็อย่ามาเป็นเพื่อนกุเลยตั้งแต่แรก" 

ผมคงต้องคิดเช่นนั้น ........ถึงตอนนี้ผมจะทำตัวแบบเดียวกับทุกคนก็เถอะ

หลับให้สบายนะเพื่อนรัก

---------------------------------------------------------------------------------------------------

บางทีคนเราก็เกิดมา เพื่อรับรู้และก็ยอมรับ

---------------------------------------------------------------------------------------------------

edit @ 13 Dec 2009 11:41:44 by Broccolizz

edit @ 31 Aug 2009 03:05:01 by Broccolizz

เรื่องนี้เป็นเพียงตัวอย่างการใช้งานเท่านั้น คุณสามารถลบเรื่องนี้แล้วเริ่มต้นเขียนบล็อกได้เลย

ขอให้สนุกกับการใช้บล็อก